Η τραγική μορφή της «Αντιγόνης» θα σχολιαστεί στην επόμενη συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης και Στοχασμού Λευκάδας

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΩΝ ΛΕΥΚΑΔΑΣ

ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Την Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016, και ώρα 8.30 μ.μ., στο Ξενοδοχείο Ιανός, θα πραγματοποιηθεί η συνάντηση της Λέσχης Ανάγνωσης και Στοχασμού του Συνδέσμου Φιλολόγων Λευκάδας. Τα έργα που θα συζητήσουμε-σε συνέχεια της «κλασικής βιβλιοθήκης»-είναι η τραγωδία του Σοφοκλή Αντιγόνη και η ομώνυμη  Αντιγόνη του Γάλλου συγγραφέα Ζαν Ανούιγ (1910-1987). Η συγκριτική προσέγγιση θα αναδείξει τη «διαχρονική αντίσταση» του κλασικού μύθου.

Την Αντιγόνη του Σοφοκλή θα παρουσιάσει η Ιωάννα Κόκλα και η Ζωή Λάζαρη.

Την Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ η Βιβή Κοψιδά-Βρεττού.

Θα ακολουθήσει προβολή και δυναμική συζήτηση.

Σας προσκαλούμε να συμμετέχετε σε μια λογοτεχνική πράξη αντίστασης, διαβασμένους και αδιάβαστους, όπως πάντα, σε ένα εμπλουτισμένο και ενδιαφέρον πρόγραμμα φιλαναγνωσίας.

Η Πρόεδρος

Δρ. Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού

Η μοναξιά της -Ελληνίδας- Αντιγόνης

Η Αντιγόνη είναι λοιπόν μόνη. Το χειρότερο, φαίνεται βυθισμένη σε ηθική μοναξιά. Κανείς δεν την καταλαβαίνει. Ο Κρέοντας βέβαια βλέπει στη διαγωγή της μια ξεφτισμένη ανεξαρτησία. Αλλά ούτε οι άλλοι την καταλαβαίνουν περισσότερο. Η Ισμήνη θα την ακολουθούσε, αν την καταλάβαινε.

Ο χορός, που θα έπρεπε ωστόσο να της είναι αφοσιωμένος και να της δείχνει τη συμπάθειά του, δείχνει από τη μια άκρη στην άλλη πλήρη ακατανοησία. Πριν μάλιστα πληροφορηθεί ποιος έκανε την απαγορευμένη πράξη, σπεύδει να ψέξει το πνεύμα της ανυπακοής στους νόμους, είτε θείοι είναι αυτοί οι νόμοι είτε ανθρώπινοι. Όταν μαθαίνει πως πρόκειται για την Αντιγόνη, δεν μπορεί να πιστέψει πως παράκουσε τους νόμους και πως την έπιασαν εν αφροσύνῃ. Τη στιγμή μάλιστα που οδηγείται στον θάνατο, δεν μπορεί να συγκρατηθεί και να μην εκφράσει άλλη μια φορά την αποδοκιμασία του: «το πάθος σου σε κατέστρεψε, γιατί συμβουλεύτηκες μόνο αυτό» (σέ δ’ αὐτόγνωτος ὤλεσ’ ὀργά).

Γύρω λοιπόν στην Αντιγόνη δεν υπάρχει κανείς: αυτή -έτσι το θέλησε η μοίρα της- θα εντοιχιστεί ζωντανή σ’ έναν έρημο τόπο, είναι, ανάμεσα στους δικούς της, εγκαταλειμμένη απ’ όλους…

(Jacqueline De Romilly, Αρχαία Ελληνική Τραγωδία)

Η Γαλλίδα Αντιγόνη

Σαγηνευμένος από πολύ νέος με την ηρωίδα του Σοφοκλή, ο Ζαν Ανούιγ αποπειράθηκε το 1942 να την αποσπάσει από το αρχαιοελληνικό της περιβάλλον και να τη μεταφέρει στην εποχή του στρατάρχη Πετέν, να της αναθέσει μια επίθεση στη, συνεργαζόμενη με τους ναζί, κυβέρνηση του Βισί και να την καταστήσει σύμβολο της γαλλικής αντίστασης. Πράγματι. Τον χειμώνα του ’44, σ’ ένα Παρίσι όπου οι συλλήψεις, οι επιθέσεις, η βία και ο φόβος βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη, οι θεατές της πρώτης παράστασης της «Αντιγόνης», τυλιγμένοι σε κουβέρτες, έβλεπαν στη σκηνή του Theatre de l’ Atelier μια νέα γυναίκα ν’ αντιστέκεται στους κρατούντες και να θάβει μόνη της τον αδελφό της, αναγνωρίζοντας στη στάση της μια κραυγή εξέγερσης και πατριωτισμού.

Όπως επισημαίνει ο σκηνοθέτης Μαρκ Πακέν, η «Αντιγόνη» του Ανούιγ «δεν είναι μια απλή διασκευή της τραγωδίας του Σοφοκλή. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο έργο που με πρόσχημα τον μύθο και την τραγωδία θέτει ένα διαρκώς επίκαιρο ερώτημα: τι είναι η πολιτική: στοχασμός ή επάγγελμα;». ( Ελευθεροτυπία, 19-4-2014)