Η Λευκάδα του εθελοντισμού και των ανεκμετάλλευτων θησαυρών

Είναι μεν οι εποχές δύσκολες, αλλά σχεδόν πάντα οι δύσκολες εποχές έδιναν το έναυσμα για γίνουν οι άνθρωποι και οι – μικρότερες ή μεγαλύτερες – κοινότητες που σχηματίζουν καλύτεροι.  Να ενώσουν τις δυνάμεις τους επιδιώκοντας το κοινό όφελος. Να γνωρίσουν και να εντάξουν στην κουλτούρα και την καθημερινότητά τους νέες μορφές ατομικής και συλλογικής δράσης, πέρα από τα πρότυπα, που αναμασούν – αποβλέποντας στη δημιουργία άβουλων, απαθών, άνευρων «πολιτών»/καταναλωτών – τα «Ευαγγέλια της ορθής συμπεριφοράς»: τηλεόραση, ραδιόφωνο, διαφήμιση κτλ. Να έρθουν σε επαφή και να συγχρωτιστούν κατά έναν τρόπο εγγενώς ανυστερόβουλο, απαλλαγμένο από τις προσωπικές φιλοδοξίες, που συνήθως ορίζουν την εκάστοτε ατομική συμπεριφορά.

Η γη της Λευκάδας είναι κατά κοινή ομολογία εξαιρετικά πλούσια, όχι μόνον αναφορικά με τα προϊόντα της, αλλά – ίσως ακόμη περισσότερο κι απ’ αυτά – είναι πλούσια σε φυσικό κάλος, σε ανάγλυφο, βλάστηση, και σε μικρό-περιοχές που, εάν αντιμετωπιστούν και αναδειχθούν κατάλληλα, μπορούν να χαρίσουν εξαιρετικές εμπειρίες σε όσους τις επισκεφθούν και να γίνουν σημείο αναφοράς για το Νησί και την Ελλάδα γενικότερα.

Η κρατική ολιγωρία σχετικά την περιβαλλοντική περιουσία της Ελλάδας, είναι λίγο-πολύ δεδομένη σε πανελλαδικό επίπεδο. Η «οικονομική κρίση» δε, τη μεγέθυνε ως το σημείο της εγκληματικής αμέλειας σε ορισμένες περιπτώσεις (βλέπε Φαράγγι της Μέλισσας). Κι αυτός είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες αφύπνισε τις συνειδήσεις ανθρώπων, οι οποίοι ενδιαφέρθηκαν σχετικά με το περιβάλλον τους και την κατάστασή του.

Είναι θαυμαστό, ότι η Λευκάδα απέκτησε τα τελευταία χρόνια – ευσυνείδητους – εθελοντές. Άτομα και ομάδες που αντιστέκονται έμπρακτα στην περιβαλλοντική «γκετοποίηση» των πανέμορφων εκτάσεων της ενδοχώρας του Νησιού, τις οποίες ο fast track τουρισμός, ειδικά της προηγούμενης δεκαετίας, υποβάθμισε σε «πράσινο του βουνού», για να το τοποθετήσει δελεαστικά δίπλα στο «γαλάζιο της θάλασσας».

Δύο παραδείγματα

Για λόγους εξισορρόπησης της προβολής, που υπήρξε αρκετά μικρότερη στατιστικά από τα λευκαδίτικα μέσα ενημέρωσης, θα εστιάσουμε αρχικά στη Νότια Λευκάδα, στο Σύβρο και στις Πηγές της Δάφνης. Προσφάτως καθαρίστηκε από τους εθελοντές του χωριού αυτό το ιδιαίτερης ομορφιάς μέρος, που παραπέμπει σε τοπία της Ηπείρου και της Θεσσαλίας και που, όπως περιγράφει ο Βασίλης Δευταιρέος, πρόεδρος του τοπικου πολιτιστικού συλλόγου «Αντελικός», το χαρακτηρίζουν «οι φυσικοί μικροί καταράκτες, τα κανάλια με τα πηγαία νερά και η μοναδική βλάστηση».

12592593_1703488606565328_4557580900275617841_n
Φωτογραφία από τον πρόσφατο καθαρισμό στις «Πηγές της Δάφνης».

Η εθελοντική δραστηριότητα στο Σύβρο ξεκίνησε προ τετραετίας «επί προεδρίας Ελένης Καββαδία, με καθαρισμό του περιβάλλοντα χώρου όλων των πηγών και των βασικών δρόμων του χωριού», όπως μας πληροφορεί ο κ. Δευτεραίος, μετά από την «την συνειδητοποίηση των κατοίκων ότι οι μικρές κοινωνίες εάν δεν αυτο-οργανωθούν και δεν παλέψουν για τα κοινά από κοινού τότε γρήγορα θα σβήσουν από τον χάρτη π.χ.  Ρουπακιας,  Αγ. Θεόδωρος, Αγ. Βασίλειος». Στην πρόσφατη, μάλιστα, εξόρμηση καθαρισμού του χώρου ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας και ο αντιπρόεδρος του «Αντελικού» διέσχισαν το το φαράγγι της Δάφνης.

12924440_1703488586565330_4495975933558303828_n
Ο «πολιτισμός» κάνει αισθητή την ύπαρξη του κι εδώ!

Τα τελευταία δύο χρόνια έγιναν, επίσης, προσπάθειες να καθαριστούν περιοχές εξαιρετικού φυσικού κάλλους και ιστορικής σημασίας και στην Ορεινή Λευκάδα. Ατύπως λειτουργεί αυτά τα δύο χρόνια η Εθελοντική Ομάδα Καθαρισμού της Καρυάς με σκοπό, αρχικά τον καθαρισμό περιοχών του χωριού. Η δράση επεκτάθηκε φέτος στον καθαρισμό και την σηματοδότηση των αγροτικών μονοπατιών της Ορεινής Λευκάδας, τα οποία παρείχαν πρόσβαση, κατά το παρελθόν, στις περιουσίες των ξωμάχων της Ορεινής Λευκάδας.

1
Από την πρόσφατη δράση καθαρισμού και σηματοδότησης των περιπατητικών διαδρομών της Ορεινής Λευκάδας.

Περιπατητικός τουρισμός και οικονομία

Για να τα συνδέσουμε όλα αυτά με το τουριστικό προϊόν και την οικονομική ανάπτυξη της Λευκάδας αρκεί να αναφέρουμε ότι το 2013, σύμφωνα με την Deutsce Welle, επισκέφθηκαν για αυτόν τον σκοπό την Ελλάδα πάνω από δύο εκατομμύρια Γερμανοί τουρίστες. Εξάλλου από έρευνα του 2010 – σύμφωνα και με το έγκυρο Agronews – προκύπτει ότι 40 εκατομμύρια Γερμανοί ξοδεύουν συνολικά σχεδόν 7,4 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο γι’ αυτό το σπόρ.

Οι αριθμοί είναι κατά κοινή ομολογία εντυπωσιακοί. Αβίαστα συνάγεται το συμπέρασμα ότι τα μονοπάτια, τα φαράγγια και άλλες περιοχές ιδανικές για περιπατητικό τουρισμό είναι ένας ανεκμετάλλευτος θησαυρός, ο οποίος θα μπορούσε να προσελκύσει ένα νέο είδος ποιοτικού τουρισμού. Και με τη λέξη «ποιοτικός» δεν εννοούμε μόνο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο συμπεριφοράς, αφού – είναι προφανές – κάποιος που ενδιαφέρεται για τη φύση, τη θαυμάζει και θέλει να έχει εμπειρίες στην ύπαιθρο, δε θα τη μολύνει με κουτάκια μπύρας και μπουκάλια ούζου, σακούλες σκουπιδιών και ο,τιδήποτε θέλει να «ξεφορτωθεί» ύστερα από την κάθε κραιπάλη.

Στο εξωτερικό

Θα κλείσουμε αυτό το μικρό άρθρο με τα λόγια της Σαμπρίνα Ρέσελερ, εργαζόμενης στον τομέα εκμετάλλευσης του περιπατητικού τουρισμού του Μέλανα Δρυμού στη Νότια Γερμανία:

«Δεν γίνεται χωρίς συνεργασία. Θα πρέπει να συνεργαστούν οι περιπατητικοί σύλλογοι της περιοχής, οι δήμοι, όλοι αυτοί που διαθέτουν καταλύματα, τουριστικές υπηρεσίες και πολλοί άλλοι. Σημαντικό είναι όλοι αυτοί να συμμετέχουν από την αρχή σε αυτή την προσπάθεια, να υπάρχει ανταλλαγή πληροφοριών. Ο καθένας θα πρέπει να έχει την αίσθηση ότι συμβάλει στην πραγματοποίηση του σχεδίου. Και σε μας στη Γερμανία, δεν θα λειτουργούσαν αυτά τα εγχειρήματα χωρίς τη συνεργασία.»

Όπως σε πάρα πολλά προβλήματα, έτσι και σ’ αυτό της οικονομικής κατάρρευσης της Ελλάδας τα τελευταία 7 χρόνια, η λύση βρίσκεται στη Φύση.

Π.Κ.