Σύνδεσμος Φιλολόγων Λευκάδας και Κινηματογραφική Λέσχη Ορφέα Λευκάδας: Μια βραδιά στοχασμού

Μια βραδιά περισυλλογής και στοχασμού μας πρόσφερε ο Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Κωνσταντίνος Ακρίβος, με το εξαιρετικό φιλοσοφικό του ντοκιμαντέρ «Επέκεινα», το οποίο προβλήθηκε την Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017, ώρα 8.45 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο, στα πλαίσια συνεργασίας του Συνδέσμου Φιλολόγων Λευκάδας με την Κινηματογραφική Λέσχη Ορφέα Λευκάδας.

Το ντοκιμαντέρ-μια φιλοσοφική περιήγηση στη ζωή και στο θάνατο -χρησιμοποιεί ως γεωγραφική αναφορά την Πρέβεζα  για να αρθρώσει έναν οικουμενικό προβληματισμό με τη βοήθεια διακεκριμένων ακαδημαϊκών και στοχαστών. Την ιδέα δημιουργίας του φιλμ προσφέρει στον δημιουργό του, η ανάγνωση του «χαρακτήρα του τόπου», η σύνθεση των βιωμένων νοημάτων του, μέσω των οποίων ο Κωνσταντίνος Ακρίβος θα δημιουργήσει τη συνεκτική του imago mundi. Είναι ως να ενδύεται μία από τις ταυτότητες του τόπου και να ανασκάπτει φιλοσοφικά το κυρίαρχο κοσμοείδωλό του.

Η  αφήγηση ξεκινά  από τον πρώτο «σταθμό», το Νεκρομαντείο του Αχέροντα, όπου αποκαλύπτει την τελετουργία της μύησης των επισκεπτών αλλά και τις τεχνικές που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι διαχειριστές του για να δημιουργούν μια ακραία μεταφυσική εμπειρία, τη συνάντηση με τις ψυχές των νεκρών. Ανασυστήνεται ο μύθος του Αχέροντα, όπου ο Χάροντας μετέφερε τις ψυχές στον Άδη και αναζητείται το βαθύτερο φιλοσοφικό περιεχόμενο του μύθου.  Διερευνάται η λειτουργία της θρησκείας σε σχέση με τη διαχείριση του θανάτου. Στη συνέχεια συναντάμε τον Επίκτητο, το μεγάλο στωϊκό φιλόσοφο να περιπλανιέται στο χώρο της Αρχαίας Νικόπολης, όπου και διατύπωσε την άποψη ότι “Δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο, αλλά το φόβο του θανάτου”. Σε μια άλλη ενότητα παρακολουθούμε  τις δύο εμβληματικές αυτοκτονίες που συνέβησαν στην περιοχή της Πρέβεζας, την αυτοκτονία του Καρυωτάκη και τον εμβληματικό χορό της αυτοκτονίας των γυναικών στο Ζάλογγο.

Ο Δρ. Κωνσταντίνος Ακρίβος, μεταποιεί την Πρέβεζα σ’ ένα χρονικό  σκέψης, αναζητώντας το βαθύτερο νόημα αυτών των επιμέρους «ιστοριών» και συλλέγοντας σπαράγματα σκέψης που «μιλούν» στη δική μας σύγχρονη αντίληψη για τη ζωή και το θάνατο. Πρόκειται για μια ποιητική του θανάτου και της ζωής, που μας κάνει ν’ακούμε τον Χαίντερλιν: Πλήρης προτερημάτων, κι όμως  ο άνθρωπος ποιητικά κατοικεί σ’αυτή τη γη…

Πριν από την προβολή, τον δημιουργό του ντοκιμαντέρ καλωσόρισε η Μαρία Σκληρού, υπεύθυνη της Κινηματογραφικής Λέσχης Ορφέα και στη συνέχεια παρουσίασε τον ίδιο και το έργο του η Πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Δρ. Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού, η οποία σύνδεσε τη βραδιά με τη Νύχτα Φιλοσοφίας, που διοργάνωσε στο Παρίσι πρώτη φορά η Ecole Normale Superieure τον Ιούνιο του 2010, τονίζοντας την ανάγκη των ανθρώπων να εξετάσουν φιλοσοφικά τη ζωή και τις πράξεις τους. Η Ελευθερία Αγγέλη, Εντεταλμένη Δημοτική Σύμβουλος Πρέβεζας σε θέματα Παιδείας, Πολιτισμού και Κοινωνικής Πρόνοιας, χαιρέτισε την εκδήλωση, υπογραμμίζοντας με την αισθαντικότητα των λόγων της, τη σημασία των συνεργασιών στο χώρο του πολιτισμού.

Μετά την προβολή ακολούθησε συζήτηση, στην οποία πήραν μέρος πολλοί από τους θεατές του ντοκιμαντέρ και με γνησιότητα προβληματισμού αναφέρθηκαν τόσο σε ζητήματα της θνητότητας όσο και σε βιωμένες καταστάσεις και προβλήματα, ανοίγοντας το μεγάλο ζήτημα του ποια μπορεί να είναι η ευδαίμων, με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία ζωή ή διαφορετικά, η ηθική της ζωής.

Την εκδήλωση παρακολούθησαν, εκτός από τους πολλούς συμπολίτες μας,  ο Αντιδήμαρχος κ. Φίλιππος Κούρτης, ο Αντιπρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Λευκάδας κ. Σπύρος Αρβανίτης, και από την Πρέβεζα η κ. Ελευθερία Αγγέλη, Επιτετραμένη Δημοτική Σύμβουλος Πρέβεζας σε θέματα Παιδείας, Πολιτισμού και Κοινωνικής Πρόνοιας (μαζί της οι φιλόλογοι και φίλες της Λευκάδας Βιολέττα Καλδάνη και Ευδοξία Κάκου), ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Πρέβεζας κ. Ιωάννης Γιαμάς, ο Πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων κ. Πολύκαρπος Χαλκίδης, ο φωτογράφος Αντώνης Βαραμπούτης.

Ευχαριστούμε τον Δρ. Κωνσταντίνο Ακρίβο γι’αυτή την εμπειρία και πιστεύουμε ότι ανάλογες εκδηλώσεις λόγου και προβληματισμού έχουν πολλά να προσφέρουν σε όλους μας καθώς υλοποιούν την «επιστήμη της ευδαιμονίας», η οποία, με την Αριστοτελική έννοια, παίρνει τελικά το όνομα της πολιτικής.