Tα μονόξυλα, τα πριάρια, οι ψαρόβαρκες. Οι φίλοι μας. Σαν μεθυσμένοι αλήτες λικνίζονται στο μώλο. Παρατεταγμένες στη σειρά λές και ετοιμάζονται για μάχη. Έτοιμες να πετάξουν, κόβοντας τα σχοινιά. Το χειμώνα έρμαια του γραιγολεβάντε. Και το καλοκαίρι αναζητούν το γλυκό το μαϊστράλι. Με την όστρια και τον γαρμπή ΄’συνομιλούν’.

Με παρέα τους γλάρους. Αχώριστοι φίλοι των ψαράδων. Με μιά ‘ερωτική’ σχέση μεταξύ τους. Και αυτή η σχέση φαίνεται στην περίοδο κατα την οποία αρχίζουν οι μικροεπισκευές και τα χρωματίσματα.

Με την ευλάβεια που τις ξύνουν απο την καρίνα ως τα ίσαλα. Χρησιμοποιώντας το καμινέτο και το μίνιο για να ‘γιατρέψουν’ τα τραύματα. Με ενα τραγούδι ψιθυριστά στο στόμα. Αλλά αξιοθαύμαστη ειναι και η τέχνη που τις βάφουν.

Με την ευθεία γραμμή στα ίσαλα. Αλλά και την καλλιγραφία στο όνομα. Η ‘Φανερωμένη’. ο ‘Γλαύκος’, η ΄Σοφία’, ο ‘Αη Λιάς’, η ‘Ελένη’, ο ‘Αη Νικόλας’.Τα μονόξυλα, τα πριάρια, οι ψαρόβαρκες. Οι φίλοι μας.

* Τα copyright των φωτογραφιών ανήκουν στους εκάστοτε φωτογράφους.